De schrijnende omstandigheden en hartverwarmende kinderen in het weeshuis St. Kizito Babies Home maakten zo’n diepe indruk op Lies dat ze het plan opvatte om het weeshuis na terugkomst, met hopelijk de nodige hulp van familie, vrienden en bekenden, te ondersteunen. De nood was groot.

Renovatie van keuken, toilet en badkamer was hard nodig. De watertank werkte regelmatig niet en de septic tank diende geleegd en gerepareerd te worden. Er was dringend behoefte aan een overdekte wasplaats.
In 2008/2009 zijn deze projecten gerealiseerd.

Collectoren voor zonne-energie, een complete inventaris voor een bijgebouw waarin de grotere kinderen konden worden ondergebracht en een overdekte buiten verblijfplaats stonden ook hoog op de prioriteitenlijst.
Begin 2010 zijn ook deze projecten gerealiseerd.
In 2011 werd gestart met de bouw van een crèche, de nursery. Op 5 februari 2012 vond de offciële opening plaats en sinds die datum genieten de eigen kinderen en de kinderen uit de directe omgeving van goed onderwijs. Een fantastische vooruitgang.
Nog genoeg noden: zo is er nimmer voldoende geld om verantwoord eten te kopen en is er een chronisch gebrek aan o.a. luiers, plastic broekjes, zeep, wasmiddelen, lakens, medicijnen, muskietennetten, nieuwe bedjes, matrassen, lakens, dekens en handdoeken.

Weeshuizen ontvangen van de regering geen geldelijke steun. Ook kent men in Uganda geen subsidies voor dit soort instellingen. Grote Nederlandse en internationale ondersteunende organisaties concentreren zich niet op weeshuizen doch voornamelijk en deels ook begrijpelijk op duurzame en inkomen genererende projecten.

Maar hoe komen de niet weg te denken weeshuizen aan geld in een land als Uganda waar de sterfte van moeders bij de geboorte nog steeds ver boven het door de rijke landen gestelde millenniumdoel ligt?

Inderdaad ja, door te bedelen.

Zo is ook dit weeshuis, naast een kleine maandelijkse bijdrage van het bisdom, volledig afhankelijk van giften en gaven in de vorm van eten, goederen en geld van particulieren. Van omwonenden en toevallige passanten.

Er is geen redelijk vervoer. Op een bodaboda ( brommer- of fietstaxi) gaat men met een ziek kind naar de dokter of het ziekenhuis.

Ondanks alle armoede treft ons steeds weer de blijdschap, de kracht en de hoop die iedereen uitstraalt.

Het geloof is daarin een belangrijke drijfveer.

Iedereen is gelovig, of christen of moslim of aanhanger van een van de vele inheemse geloven.